دوستی

همیشه دوست داشتم که یه رفیق و یک دوست صمیمی داشته باشم

که مثل اعضای خانوادم بلکه حتی نزدیکتر از خانوادم بهم باشه،

که هر وقت خواستم بتونم باهاش تماس بگیرم

که از همدیگه خسته نشیم

اگه قراره یه کاریو انجام بدیم با هم اون کار رو به انتها برسونیم

وقتی که کم میاریم کنار هم باشیم

تو لیست مخاطبینم حداقل وقتی که همه رو رد کردم ببینم یکی هست که بتونم هر موقع که بخوام باهاش حرف بزنم

و درسته نباید از کسی توقع داشت که واقعا یک رفیق واقعی باشه

اما حداقل من و اون از همدیگه توقع داشته باشیم

اما نشد ...

راستشو بخواین وقتی دیدم بهم گفتن که حوصله حرف زدن ندارم . وقتی که که گفتن الان نمیشه که بریم . وقتی که لج کردن و لج کردم .

وقتی که بزرگ شدن پول در آوردن و شغل اومد وسط

نتونستیم همدیگرو بفهمیم و تفاوت های همدیگرو قبول کنیم

نمیدونم اما نمیتونم به کسی بگم رفیق . حتما مشکل از منه

گاهی به خودم میگم باید مثل خودشون باهاشون رفتار کنم تا شاید بفهمن که من فقط سر رفاقتم بود که خودمو میاودرم پایین و اونا درک نمیکردن

اما من مسیرمو ادامه میدم و سعی میکنم خودم باشم ...

سعی میکنم خوب باشم ..

سعی میکنم بخندم و بخندونم و میدونم سخته که انسان وار زندگی کنی

تغییر...